even voorstellen

Ik wil wat over mijzelf vertellen. Misschien ken je mij al en vind je het leuk mijn website te bezoeken.


Misschien ken je mij nog niet of een heel klein beetje. In ieder geval hartelijk welkom op mijn eigen website: www.arendvanholten.nl
 
Je kunt op mijn site iets nalezen over mijn geschiedenis, want zoals ik nu ben zo ben ik niet geboren. Ook vind ik het heel leuk om je te laten zien waar ik werk. Je wilt vast ook weten waar ik woon en waar mijn ouders, broers en zussen wonen. Je vind het vast heel leuk om even in mijn appartement te kijken denk ik. O, ik zou bijna vergeten om je voor te stellen aan mijn vader en moeder en mijn broers, zussen en vier zwagers. Je had vast niet gedacht dat ik al ‘Oom Arend’ zou zijn. Maar dat is dus wel zo. Ik ben al zeven keer oom en daar ben ik best een beetje trots op.
 
Ik wil je vooral ook mijn spraakcomputer laten zien. Ik kan niet praten, maar met mijn computer kan ik je bijna alles vertellen wat ik wil. Mijn vader heeft dat samen met mijn logopediste Nynke allemaal gemaakt. Iedere keer als we iets tegenkomen dat nog niet in de computer staat maakt mijn vader dat er bij. Met plaatjes en symbolen kan ik je in korte tijd meer vertellen dan je dacht. Zo kan ik tenminste meepraten. Trouwens ook zonder computer kom ik met handen- en voetenwerk een heel eind. Op de pagina gebarentaal kun je vinden wat ik bedoel als ik soms een gek gebaar maak. Nou wees eerlijk, je kunt op deze website heel wat vinden. Neus gerust even rond!
 
Wat je ook wil weten, klik maar op één van de onderwerpen en je vindt heel veel informatie.
 
Ook kun je via pagina contact van deze website een berichtje sturen aan mijn ouders. Dat vind ik altijd heel leuk. Ik kan zelf niet terugschrijven maar er is altijd wel iemand die de berichtjes even aan mij voorleest en samen met mij een berichtje aan je terugschrijft. (Ps. zet wel even je mailadres erbij!)
 
Ik woon in Bleskensgraaf Sinds 2 juni 2007 woon ik in een woonvorm van Philadelphia te Bleskensgraaf. Hieronder zal ik je laten zien waar ik woon en hoe mijn appartement er uit ziet. Ik ben in 2014 25 jaar geworden. In het fotoalbum kun je de foto’s bekijken van het feestje dat ik toen heb gegeven.

"Je had vast niet gedacht dat ik al ‘Oom Arend’ zou zijn."

mijn geschiedenis

Ik ben geboren in Ridderkerk. Ik vertel mijn geschiedenis.

Ik ben op zondag 11 juni 1989 om 10 uur geboren in Ridderkerk. Mijn vader en moeder woonden toen aan de Karper 99 in Ridderkerk. Ik was niet de eerste in ons gezin maar wel de oudste jongen. Boven mij waren 4 zussen, Marion, Marjet, Lydia en Jantine. Ze waren toen ik geboren werd 8, 7, 6 en 2 jaar oud. Voor mijn zus Lydia was mijn geboorte helemaal een groot feest want ik werd geboren op, haar 6e verjaardag.
 
Ik werd vernoemd naar mijn opa. Die heette ook Arend Hendrik van Holten net als ik. Op de foto hiernaast kun je ons samen zien toen ik nog klein was. We staan bij de molen die mijn opa zelf gebouwd heeft. Ik hield veel van hem maar helaas is opa op 4 oktober 2006 gestorven na een ernstig auto-ongeluk. Ik ben er wel erg verdrietig van maar ik heb gelukkig nog heel veel goede herinneringen aan mijn opa en naamgenoot.
 
Toen ik een paar maanden oud was bleek ik allergisch te zijn voor koemelk, waardoor ik heel veel spuugde. Onderzoeken in het ziekenhuis volgden en vele bezoekjes aan de kinderarts. Verder ging het heel goed met mij. Ik was een lief en rustig jochie dat veel in de box speelde. In het voorjaar van 1991 liep ik op mijn klompjes in de tuin en omdat de tuin niet zo groot was ook al heel snel in de buurt en op het speelpleintje.
 
Op 30 maart 1991 gebeurde er iets dat heel mijn leven zou veranderen. Ik speelde die morgen, het was stille zaterdag, in de tuin en op de stoep achter het huis. Hoe het allemaal gegaan is weet niemand, ik zelf ook niet maar ik ben in de tuin van de achterburen, schuin achter ons huis, ongeveer 25 meter van de achterdeur van onze keuken in een vijver gevallen. Als anderhalf jaar oude peuter kende ik het gevaar van het water niet. Mijn ouders waren me kwijt en zochten alles af. Eerst dichtbij en toen steeds verder van huis. Omdat de tuinpoort van de tuin met de vijver was dichtgevallen konden ze mij niet zien. Na ongeveer 55 minuten ben ik gevonden door de buurvrouw die thuis kwam en langs de vijver liep.
 
Een politieagent die ook al was gewaarschuwd en naar mij op zoek was heeft mij uit het water gehaald en is onmiddellijk met reanimatie begonnen. Dat heeft hij volgehouden tot ambulancebroeders het overnamen. De naam van deze politieman was M.J. Stigter. Hij was een oud-collega van mijn vader, die ook bij de politie heeft gewerkt. De broeders van twee ambulances zijn daarna in de straat en in de ziekenwagen nog wel een half uur bezig geweest waarna ik met spoed naar het ziekenhuis werd gebracht. Dat was het oude Sophia Kinderziekenhuis aan de Gordelweg in Rotterdam.
 
In het ziekenhuis op de eerste hulp werd al het mogelijke in het werk gesteld om mijn leven te redden. Toen ik in het ziekenhuis aankwam was mijn lichaamstemperatuur 19 graden Celsius. Toen de artsen een hele poos met mij bezig waren geweest begon na 2 en een half uur mijn hart weer te kloppen.
 
Ik heb in dit ziekenhuis 5 weken op de Intensive Care gelegen en daarna nog 7 weken op de Medium Care. Na 12 weken ben ik overgebracht naar het Ikaziaziekenhuis aan de Montesoriweg in Rotterdam-zuid. Ik weet hier zelf allemaal niets meer van want ik lag in coma. Een paar keer per dag stopte ik met ademen en dan was er grote paniek. Dan werd alles uit de kast gehaald om mijn ademhaling weer op gang te brengen. Iedere keer weer lukte het de zusters om mij weer stabiel te krijgen. Wat ik vanuit deze periode weet is alles wat mijn vader en moeder hebben verteld. Ik reageerde nergens op. En iedereen was bang dat dat ook altijd zo zou blijven. Mijn moeder kwam me elke morgen zelf wassen. Ook kwamen de opa’s en oma’s veel bij mij op bezoek en natuurlijk ook mijn zussen.
 
Op 22 juni, Ik had toen zonder dat ik het wist mijn 2e verjaardag al gevierd in het ziekenhuis, kwam er verandering. Eerst de zusters en toen ook mijn ouders zagen dat ik weer ging reageren op de dingen om mij heen. Geluiden, licht en de aanwezigheid van mensen. Ik kwam bij uit de 4 maanden lange coma. Nog voor het half juli was kon ik in een aangepaste stoel zitten en kort daarna zelfs een ijsje eten.
 
Iedereen was heel blij en dankbaar dat ik dat verschrikkelijke avontuur in die vijver had overleefd. Ik en mijn familie weten dat God mij heeft bewaard. Ik ben Hem dankbaar dat ik nog leef en dat ik nog zoveel fijne dingen kan doen.
 
Toch veranderde deze gebeurtenis mijn leven voor altijd. Ik was zwaar gehandicapt geworden door een beschadiging aan de hersenstam. Mijn verstand is goed maar ik kan niet lopen en praten en ben ook incontinent en soms maak ik hele rare bewegingen met mijn armen en benen of ik trek gekke bekken. Natuurlijk kan ik door mijn beperkingen niet zo goed leren als anderen. Daarom kom ik wel een beetje achterop bij mijn leeftijdgenoten. Zelf vind ik dat eigenlijk helemaal geen probleem. Ik heb zoveel mooie hulpmiddelen dat ik me soms ook heel rijk voel. Een ding wil ik wel graag zeggen: Ik ben niet ongelukkig.
 
Ik ben toen ik uit het ziekenhuis kwam, dat was eind november 1991,naar de revalidatiekliniek gegaan in het kinderrevalidatiecentrum de Adriaanstichting aan de Ringdijk te Rotterdam. Tegenwoordig is de Adriaanstichting een onderdeel van Rijndam.
 
Al na een paar weken mocht ik de weekenden naar huis. Dat was feest want ik was meer dan een half jaar niet thuis geweest. Na een half jaar intern in de kliniek ging ik voorgoed naar huis. Van huis ging ik eerst twee dagen en later drie dagen per week naar de peuterdagbehandeling, ook op de Adriaanstichting. Toen ik 4 jaar werd moest ik zoals alle andere kinderen naar school. In hetzelfde gebouw waar ook de Adriaanstichting is, is ook de Mytylschool ‘De Brug’. Eerst ging ik daar naar de kleuterschool nog later naar het basisonderwijs (SO) en toen ik 12 jaar werd naar het voortgezet onderwijs (VSO).
 
Ik heb de praktische leerweg gevolgd in het VSOP. In 2009 ben ik afgestudeerd en ben ik gaan werken. De praktische opleiding heeft mij heel goed geholpen om mijn werk te kunnen doen. Ik heb nu niet zoveel therapie meer als vroeger op school maar het werk dat ik doe beschouw ik maar als therapie. Natuurlijk werk ik niet in een gewoon bedrijf. Ik heb eerst bij Pameijer gewerkt in Ridderkerk. Nu werk ik op de dagboerderij de Hoef in Giesenburg. Ik kan daar lekker veel buiten zijn. Op de pagina werk kun je lezen wat ik daar allermaal voor werk doe. Wel blijf ik nog onder behandeling bij revalidatiecentrum “Rijndam” in Rotterdam.









"In 2009 ben ik afgestudeerd en ben ik gaan werken."

waar ik woon






Ik woon sinds 2 juni 2007 op mijzelf in Bleskensgraaf.


Nou ja op mijzelf is ook weer niet helemaal waar want ik woon in een woonvorm van de Stichting Philadelphia aan de Koolmeesstraat 11 in Bleskensgraaf. De naam van de woonvorm is 'De Handpalm'. Ik heb in mijn appartement een keukentje, een slaapkamer en een douche. En natuurlijk een ruime en gezellige zitkamer. Op alle spullen in mijn kamer ben ik heel zuinig, want je wil niet weten wat het allemaal gekost heeft. Bij alles wat ik zelf niet kan wordt ik door de leiding geholpen. Er is altijd iemand om me te helpen als dat nodig is, zelfs ‘s nachts.
 
We hebben in Bleskensgraaf een hele fijne groep. Allemaal gezellige mensen en we kunnen het heel goed met elkaar vinden. Sommigen rijden ook in een rolstoel net als ik maar anderen kunnen zelf lopen. Iedereen heeft wel wat maar ja daarom wonen we ook samen in dit huis. Ook de leiding is een fijne groep mensen die het voor ons erg gezellig maken (soms wel hééél erg gezellig)
 
Het appartement waar ik woon is helemaal aangepast op mijn handicap. Alle aanpassingen die nodig waren zijn er inmiddels. Een verstelbaar bed, een aankleedbrancard en natuurlijk is het een huis zonder drempels om met de rolstoelen naar binnen te kunnen rijden. Ook is er een lift want ik kan niet met de trap.
 
Vanuit mijn kamer kijk ik op de binnenplaats daar is altijd wel iets te zien. Visite vind ik het leukste. Als er mensen bij mij op bezoek komen maak ik het altijd heel gezellig. Ik bied ze wat te drinken aan en dan heb ik het heel goed naar mijn zin.
 
Wil je een keer op bezoek komen? dat kan gerust. Ik zou je wel aanraden eerst even te bellen naar de leiding (0184-698723) of ik wel thuis ben en of er toevallig geen huiskamervergadering is want dan kan ik geen bezoek ontvangen.

"Wil je een keer op bezoek komen?"

mijn vervoer

Tot vlak voor dat ik naar Bleskensgraaf ging verhuizen had ik een rolstoelbus, die mijn vader had gekocht om mij met de rolstoel te kunnen vervoeren.

De bus was helemaal aangepast voor rolstoelvervoer. Maar ja, als je zelfstandig wilt zijn zoals ik, dan moet je ook voor je eigen vervoer zorgen. Ik heb daarom een Molenhopperpas gekregen waarmee ik met de rolstoel in de omgeving vervoerd kan worden tegen geringe vergoeding.
 
Als ik langere reizen moet maken is er een andere pas nodig: De Valys-pas. Daarmee kan ik tot aan en bepaald aantal kilometers per jaar reizen door heel Nederland.
 
Natuurlijk rij ik ook nog heel vaak met mijn vader mee. Meestal neem ik dan mijn gewone rolstoel mee die opgevouwen achter in de kofferbak van de auto kan. Ik heb dan wel geen spraakcomputer bij de hand maar ja ik wil toch ook wel eens ergens op visite. Of we moeten soms ook naar de tandarts of een dokter, of een ziekenhuis en dan vind ik het altijd fijn als één van mijn ouders er bij is. .



ik heb

5
zussen
2
broers
4
neefjes
4
nichtjes